Ας θυμηθούμε τι είχε να πει η Catherine Deneuve για το metoo τρία χρόνια πριν. Και ας το συγκρίνουμε με αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες στην Ελλάδα.
“Ο βιασμός είναι έγκλημα. Αλλά το επίμονο ή το αμήχανο φλερτ δεν είναι αδίκημα, όπως και η αβρότητα δεν είναι επίθεση ματσίλας.
Η υπόθεση Weinstein είχε ως αποτέλεσμα την δικαιολογημένα αυξημένη ενημέρωση της σεξουαλικής βίας που δέχονται οι γυναίκες, ιδίως στον επαγγελματικό χώρο, όπου κάποιοι άντρες κάνουν κατάχρηση της εξουσίας τους. Και η ενημέρωση αυτή ήταν απαραίτητη. Αλλά αυτή η απελευθέρωση των ενωμένων φωνών διαστρεβλώνεται σήμερα στο ακριβώς αντίθετο: μας ζητούν να μιλούμε με “σωστό” τρόπο, να σιωπούμε την οργή μας, και οι γυναίκες που αρνούνται να συμφωνήσουν με αυτές τις επιταγές θεωρούνται αναξιόπιστες και συνεργοί!
Είναι τυπική τακτική του πουριτανισμού να χρησιμοποιεί, στο όνομα του υποτιθέμενου γενικού συμφέροντος, επιχειρήματα για την προστασία των γυναικών και της χειραφέτησης τους, με τέτοιο τρόπο ώστε να τους επιβάλλει την ταυτότητα του αιώνιου θύματος, άμοιρων πλασμάτων κάτω από την εξουσία δαιμονικών φαλλοκρατών, όπως και στις παλιές καλές ημέρες του κυνηγιού μαγισσών.
Το metoo οδήγησε χωρίς καμία αμφισβήτηση, στον τύπο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μια καμπάνια δημόσιων καταγγελιών και κατηγορητηρίων ανθρώπων που, χωρίς να έχουν την ευκαιρία να απαντήσουν ή να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, τοποθετήθηκαν στο ίδιο επίπεδο με καταδικασμένους δράστες σεξουαλικών εγκλημάτων.
Αυτή η πρόχειρη δικαιοσύνη έχει ήδη θύματα.
Άντρες που τιμωρούνται με άρνηση εξάσκησης του επαγγέλματος τους, αναγκαστικής παραίτησης κτλ. Και που τα μόνα τους παραπτώματα ήταν το άγγιγμα ενός γόνατου, η προσπάθεια για ένα φιλί. Ή αναφορά σε “προσωπικά” θέματα σε κάποιο επαγγελματικό δείπνο ή η αποστολή κάποιου μηνύματος με σεξουαλικό υπονοούμενο σε κάποια γυναίκα. Για την οποία η έλξη δεν ήταν αμοιβαία.
Αυτός ο ενθουσιασμός του να στειλουμε τα “γουρούνια” στο σφαγείο, εκτός του ότι δεν βοηθά τις γυναίκες να ενδυναμωθούν, για την ακρίβεια εξυπηρετεί τα συμφέροντα όσων εχθρεύονται την σεξουαλική ελευθερία, θρησκευόμενων εξτρεμιστών, των χείριστων αντιδραστικών. Και αυτών που πιστεύουν πως στο όνομα μιας ουσιαστικής έννοιας της καλής και Βικτοριανής ηθικής που την συνοδεύει, ότι οι γυναίκες είναι “ξεχωριστά” όντα. Παιδιά με πρόσωπα ενηλίκων που ικετεύουν για προστασία. Στο αντίθετο στρατόπεδο οι άντρες καλούνται να χτυπάνε το στήθος τους. Και να βρούνε βαθιά μέσα στην αναδρομική συνείδηση τους, μια “κακή διαγωγή” που είχαν 10, 20 ή 30 χρόνια πριν.
Και για την οποία πρέπει να μετανοήσουν.
Η δημόσια ομολογία, η επιδρομή των αυτοαποκαλούμενων εισαγγελέων της δημόσιας σφαίρας, καλλιεργούν το έδαφος για ένα ολοκληρωτικό κλίμα στην κοινωνία. Ως γυναίκες, που δεν συμβαδίζουμε με αυτόν τον φεμινισμό που, πέρα από τις καταγγελίες κατάχρησης εξουσίας, παίρνει την μορφή μίσους προς τους άντρες και την σεξουαλικότητα.
Πιστεύουμε πως η ελευθερία του να λέμε όχι σε μια σεξουαλική πρόταση είναι άμεσα συνδεδεμένη με την ελευθερία της ενόχλησης. Και πιστεύουμε πως οφείλουμε να είμαστε ικανές να έχουμε άλλους τρόπους απάντησης σε αυτή την ελευθερία της ενόχλησης. Από το να κλειδώνουμε τους εαυτούς μας στον ρόλο του θύματος. Όσες από εμάς επέλεξαν να κάνουν παιδιά, πιστεύουμε πως έχει μεγαλύτερο νόημα να μεγαλώσουμε τις κόρες μας με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι καλά ενημερωμένες για να ζήσουν τις ζωές τους στο έπακρο. Χωρίς να νιώθουν εκφοβισμένες ή ένοχες.
Τα ατυχήματα που μπορεί να επηρεάσουν το σώμα μιας γυναίκας δεν επηρεάζουν απαραίτητα την αξιοπρέπεια της. Και δεν πρέπει, όσο δύσκολο και εάν είναι, να την μεταμορφώνουν απαραίτητα σε ένα παντοτινό θύμα. Γιατί δεν είμαστε απλά το σώμα μας. Η εσωτερική μας ελευθερία είναι απαράβατη. Και αυτή η ελευθερία που λατρεύουμε δεν κερδίζεται χωρίς ρίσκο και ευθύνες”
Η κριτική που άσκησε η Catherine Deneuve στο metoo ξεσήκωσε φυσικά θύελλες αντιδράσεων από τις φεμινίστριες. Που την κατονόμασαν “μισογύνη”. Πόσο πρωτότυπο.
